De marktwerking

Door Nivida_intel op donderdag 2 augustus 2018 15:13 - Reacties (15)
Categorie: -, Views: 1.548

Het resultaat

Grappig en triest tegelijk om te zien hoe zogenaamde ‘belangenorganisaties’ over elkaar heen buitelen in de media. Allen hebben zogenaamd de wijsheid in pacht met als absoluut hoogtepunt TLN afgelopen week. Deze organisatie zette haar speerpunt voor de camera die beweerde dat de gemiddelde chauffeur òf bij moeder de vrouw tegen haar Hema-fuik aan snurkt òf super-de-luxe in een hotel de sterren aan de nachtelijke hemel ligt te tellen. Hoe zwakzinnig kun je jezelf als zogenaamde belangenorganisatie profileren?

Chauffeurstekort. Het nieuwe toverwoord in de media en zeer binnenkort ook als aangevoerde rede dat spullen niet meer op tijd geleverd worden. Alles, maar dan ook werkelijk alles en iedereen heeft haar/zijn best ervoor gedaan om ervoor te zorgen dat geen enkele ziel met een gezond brein nog uit vrije wil op de bok gaat zitten om bij tij en ontij ervoor te zorgen dat heel de meuk op tijd bij een klant op de vloer staat. Gefeliciteerd, het is gelukt.

Eerst alles op een rijtje. De gemiddelde chauffeur met 25 jaar ervaring verdient zo’n ¤15 bruto per uur. Toen ik in 1991 begon met rijden kreeg ik een nachtvergoeding van FL81 en 27 jaar later is dat ‘gestegen’ naar het astronomische bedrag van ¤49. Bij de gemiddelde klant wordt je behandeld als minderwaardig uitschot, met veel geluk kan er een goedemorgen af maar meestal wordt je niet eens aangekeken of als üntermensch behandeld. Voor de gemiddelde medeweggebruiker ben je een klootzak die in de weg rijd en dat is het dagelijks startsein tot: snijden, inhalen en na drie meter na rechts komen, communicatie via de middelvinger, uitvoegen op het allerlaatste moment en dit liefst voor een vrachtwagen. Op het moment dat het fout gaat, en dat gebeurt steeds vaker, zijn de catastrofale gevolgen vanzelfsprekend altijd de schuld van de vrachtwagenchauffeur.

Overijverige beambten in het buitenland die je zien als een rijdende portemonnee, boetes die totaal niet in verhouding staan met de overtreding, chauffeurs met 30 jaar ervaring die gepest worden om alsnog code 95 te moeten gaan halen, bij ziekte 45% in salaris terug vallen, werkdagen van 15 uur, het schrappen van uren, het flink inleveren op je sociale leven, dagelijks de wekker om 4:00, gedwongen ongezonde levensstijl en ga zomaar door.

Er is geen chauffeur meer te krijgen. Gek hè. Jarenlang is de markt kapot gemaakt door een Oost-Europese invasie onder het mom dat er geen chauffeurs meer te krijgen waren en dat is de dikste stieren-poep die er bestaat. Er waren genoeg chauffeurs maar die werden de WW ingetrapt omdat er ineens een Pools kenteken op hun auto stond en Pjotr en Boris op één auto kostte evenveel als één Henk. Dit alles werd mogelijk gemaakt door Brussel, onder strakke leiding van Rutte en zijn Europese neo-liberale vriendjes. Er moesten zakken worden gevuld en de Nederlandse chauffeur van 50? Die mocht na 30 jaar heel hard werken de spreekwoordelijke tyfus krijgen.

Na jarenlang chauffeurtje pesten op allerlei manieren begint de samenleving nu de vruchten te plukken. Het tankstation waar de doorgesnoven yup zijn lease gebakje aftankt komt nogal eens zonder peut te zitten wegens chauffeurstekort, de allerlaatste Tarzan van tante Annie blijft een paar dagen extra in de doos want geen mens te vinden die deze knots over wil rijden, lege schappen, voorraad problemen bij distri-centra en ga zomaar door.

Mensen met de grootste bek richting de vrachtwagenchauffeur, dat ze in de weg rijden, files veroorzaken, nergens naar kijken, eencellige amoebes zijn....enfin de riedel is ieder bekend, zijn meestal ook de mensen die het hardst staan te zeiken bij de plaatselijke Appie als er geen pak melk meer te krijgen is. Ik heb er veel over geschreven de afgelopen jaren en van ‘de snelle yup’ kreeg ik nogal eens te horen dat ik dan maar wat anders moest gaan doen. En dat is nou precies wat erop dit moment aan de gang is: de vergrijzing slaat toe en ieder die een mogelijkheid heeft om er uit te stappen aarzelt geen moment.

Gefeliciteerd met het resultaat. Ongelimiteerd is er decennia lang tegen de beroepschauffeur aangetrapt en eindelijk worden daar de vruchten van geplukt. Nu iedereen tevreden?

Bron: https://m.facebook.com/st...38285&id=1775850422707041

Lied-hell

Door Nivida_intel op donderdag 2 augustus 2018 14:52 - Reacties (0)
Categorie: -, Views: 277

Geachte Lied-Hell, Aldi, John Lewis, Tesco, Amazone, Jumbo, Ikea, en andere grootheidswaanzinnigen. Zo'n genot om bij jullie te komen lossen. Buiten aan een luik, zonder afdakje want dat kost ¤35, als een zwakzinnige Corkey aan een bel staan hangen. Na de 34e keer gaat het luikje vier centimeter open en je krijgt een geen welgemeend goedemorgen. Papieren worden uit je handen gegrist en de mantra: wachten/warten/waiting gaat van start de in de navolgbare uren.

Vervolgens kan je als chauffeur een bord met LED cijfers de eerstvolgende drie uur gaan magnetiseren tot er jouw losnummer opkomt want ik begrijp heel goed dat er van de 275 docks geen een direct vrij is om drie pallets te lossen. Losafspraak? Als je tien minuten te laat bent dan laten ze je drie uur staan, als je een uur te vroeg bent ook. Na een uurtje voorzichtig info vragen hoe lang het nog gaat duren wordt je nog net niet volledig stijf gescholden en afgesnauwd in een mengeling van Engels/Pools/Turks en Nederlands.

Op een wereldvreemd moment in hetzelfde lichtjaar mag je zomaar ineens tegen het dock en op het moment dat je de deur van de loods open trekt behoor je het volledige 174 pagina's bedrijfsreglement uit je hoofd te kennen, wat vanzelfsprekend bij ieder bedrijf volledig anders is. Niemand maar dan ook helemaal niemand verteld hoe de gang van zaken is op de werkvloer en als je een nanometer teveel naar links of rechts loopt dan is dat het startschot voor het interne personeel om volledig los op je te gaan. Nauwelijks gehinderd door enige vorm van fatsoen of ethiek ben jij op dat moment als chauffeur de pispaal. Dat er thuis niet meer geragd mag worden tot de frustratie van het hongerloontje wat er bij elkaar geschraapt wordt: jij als chauffeur bent de Sjaak.

Na de drie pallets gelost te hebben moeten die eerst twee schrikkeljaren wortel schieten, er moeten drie Poolse heftruckchauffeurs dwars door heen gereden hebben, er moet een kwaliteitscontroleur, een assistent warehouse manager moet er aan te pas komen, een inscanner en een uitstraler en als laatste een chef van inkomende goederen met een helder ogenblik. Terug bij het regen/sneeuw/hagel en windhoos luik begrijp ik heel goed dat het vervolgens 87 minuten duurt om drie pallets uien te checken en de daarbij behorende papieren te ondertekenen. Al deze uien moeten immers op maat gezogen, geproefd en drie maal ingbracht worden. Uiteindelijk krijg je vrachtbrief terug waar een volledig kleurboek van de kleuterschool aan 'onder-voorbehoud' stempels op staan. Met andere woorden, in hetzelfde pand zit nog een Tjappie die er vervolgens mee aan de slag gaat om korting te krijgen op de rekening of beter nog: er hoeft helemaal niet betaald te worden. Dat de transporteur/chauffeur daar op alle onredelijke manieren schaamteloos telkens de Zwarte Sylvana krijgt toegeschoven blijkt eerder regel dan uitzondering.

Als je het terrein afrijdt is het meteen weekend, grote vakantie en Pasen tegelijk want het heeft alles bij elkaar een lichtjaar geduurd. Vijf kwartier later land je bij het volgende Konzentration-Lager en de eerste snauw die je daar krijgt is dat je een halve dag te laat bent...ga daar maar zitten in de 'chaufferskooi' zonder toilet, koffie én informatie. En nu is de volgende stap dat als je door heel de ellende uiteindelijk in slaap bent gevallen en zo'n StürmbahnFührer mij wakker moet komen maken in de auto na drie uur wachten, hij dan daarvoor ¤ 50 voor mag gaan rekenen? Hoe ver kan je eigenlijk van de realiteit afstaan?

Overal moet je tegenwoordig voor 12:00 geweest zijn in deze 24 uurs economie en als je niet strikt volgens desbetreffend bedrijf haar reglement handelt, wat elke week verandert, dan mag naar hartenlust 'gestraft' en boetes uit worden gedeeld, alles naar volledig eigen inzicht vanzelfsprekend.
Nooit iets van begrepen en ik zal er nooit iets van begrijpen, een bedrijf besteld spullen bij een leverancier. Vervolgens komt er op een afgesproken dag/tijd een vrachtwagen het terrein opgereden om desbetreffende goederen te komen lossen. Vanaf dat moment lijkt er wel een volledig scala aan regels in werking te treden die het voor alles en iedereen onmogelijk maakt om nog op een normale manier haar/zijn werk te doen.

Van uien-inbreng-op-maat-zuigert tot vrachtbrief-afteken-Sjef…iedereen zucht, kreunt, piept en klaagt. Niets maar dan werkelijk niets gaat vanzelf en in heel deze stroeve, gortdroge machine moet jij als chauffeur maar je weg in zien te vinden. De Lied-Hell op aarde.

Bron Ron Helwerda via Facebook